Thursday, 7 May 2015

က်မနဲ႕"အမွတ္တရ" (ဂ်ဴး)

"အမွတ္တရ" လို႕ေျပာလိုက္ရင္ သူမ်ားေတြအဖို႕ေတာ့ မသိဘူး။ က်မ ေျပးျပီးျမင္မိတာ ဆရာမဂ်ဴးရဲ့ ပထမဆုံးလုံးခ်င္းစာအုပ္ေလးပါပဲ။ ၁၉၈၇ေလာက္က ထြက္ခဲ့တဲ့စာအုပ္ေလးေပမဲ့  ၂၀၀၁ခုႏွစ္ေလာက္မွာမွ ေမေမ့စာအုပ္စင္ေပၚကေတြ႕လို႕ ဖတ္ခြင့္ေတာင္းခဲ့တဲ့စာအုပ္ေပါ့။ ေျပာရရင္ က်မေမေမက က်မကို ၁၀တန္း မေအာင္ခင္အခ်ိန္အထိ အခ်စ္ဝတၳဳစာအုပ္ဖတ္ခြင့္မေပးပါဘူး။ ၁၀တန္းျပီးသြားျပီဆိုေတာ့မွ သူကိုယ္တိုင္ စာအုပ္ဆိုင္မွာ က်မ ဖတ္ခ်င္တဲ့စာအုပ္လိုက္ဝယ္ေပး၊ ေကာင္းႏိုးရာရာ က်မစိတ္ဝင္စားမဲ့အေၾကာင္းအရာမ်ိဳး၊ ဖတ္သင့္တဲ့ ျမန္မာစာေရးဆရာၾကီး ဆရာမၾကီးမ်ားရဲ့စာအုပ္ေတြ၊ ဘာသာျပန္စာအုပ္မ်ိဳးေတြ ဝယ္ေပး၊ ငွါးေပးခဲ့တာပါ။  ဆရာမဂ်ဴးရဲ့ "အမွတ္တရ"ကို ၁၇၊ ၁၈ အရြယ္သမီးကို ဖတ္ေစခ်င္ခဲ့သလား က်မမေသခ်ာပါဘူး။ ေစာေစာကေရးခဲ့သလိုပဲ မေမ့စာအုပ္စင္ေပၚက ဖတ္စရာစာအုပ္ရွာရင္း အမွတ္တရ ရဲ့ဆြဲေဆာင္မႈကို ခံခဲ့ရတယ္ပဲ ဆိုၾကပါစို႕။


ေမာင္က
လိုက္ခဲ့ဟု
ေခၚတုန္းကလည္း
ေမာင့္ေဘးမွာ က်မပါသည္။

ေမာင္က
ေနရစ္ခဲ့ဟု
ဆိုျပန္ေတာ့လည္း
ေမာင္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မည့္
စာတေစာင္
စကားတခြန္းမွ်
ေမာင္ မၾကားေစရဘဲ
က်မ ျငိမ္သက္စြာ
ေနရစ္ခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ။

"အမွတ္တရ" ကို တကူးတကေတာ့ မိတ္ဆက္ေပးဖို႕ လိုမည္လို႕မထင္။ "အမွတ္တရ"သည္ စုစုေထြးနဲ႕ ေမာင့္အေၾကာင္း၊ ထို႕ထက္ပို၍ ေျပာရလွ်င္ စုစုေထြး၏ ေမာင့္အေပၚတြင္ထားေသာ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာ၊သံေယာဇဉ္မ်ားအေၾကာင္းကို ရင္နင့္လိႈက္ေမာစြာ ေရးသားထားေသာ ဝတၳဳ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ေတြ႕အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။  ဝတၳဳ ဆိုတာ စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္ေကာင္မ်ားႏွင့္  ဖြဲ႕တည္ထားေသာ ဇာတ္လမ္းရွည္တပုဒ္လို႕ ဆိုရင္ျဖင့္ "အမွတ္တရ"သည္ ဝတၳဳ မဟုတ္ပါ။ စာေရးဆရာကိုယ္တိုင္ (သြယ္ဝိုက္ေသာစကားလုံးမ်ားႏွင့္) အမွတ္တရ ျဖစ္လာပံုအေၾကာင္းကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ေျပာခဲ့ဘူးျပီ။ ေမာ္လျမိဳင္က စာေပေဟာေျပာပြဲ တခုမွာ ဆရာမက မန္းေလး ေဆးတကၠသိုလ္ တစ္သွ်ဴးေဗဒ(ဟစ္စကိုလိုဂ်ီ) စာသင္ခန္းထဲမွာ မ်က္လုံးခ်င္းဆုံ၍ ရင္ခုံခဲ့ရေသာ ေကာင္ေလးတေယာက္အေၾကာင္းကို ဆရာေမာင္စိန္ဝင္းရဲ့ ကဗ်ာေလးနဲ႕ေတာင္ လွလွပပ ခိုင္းႏိႈင္းသြားေသးသည္။

တြယ္တာလွေပမယ္႔
ကြယ္ရာကပဲ ခ်စ္ေတာ႔မယ္…

အဆင္ခက္ေလေတာ႔
မၾကင္ရက္တယ္ သခင္ဆိုမလား
ၿငိဳျငင္ရင္ ကိုယ္႔အျပစ္ပါပဲ
စိတ္ညစ္တယ္ကြယ္…..

သံေယာဇဥ္ တြယ္ကာရစ္ေပမယ္႔
ျပန္ေျပာလွ်င္ ေ၀ဒနာျဖစ္ရံုမို႔
ခ်စ္တတ္သူ အမူလုပ္ပါလို႔
မပူရုပ္ကို ဟန္ေဆာင္တင္းေပမယ္႔
ရင္တြင္းမွာ မၾကည္ေမြ႔ေလေတာ႔
သည္ေန႔လဲ စိတ္ညစ္တယ္
သိပ္ခ်စ္တယ္ မဆိုသာေတာ႔…...

ပါးစပ္က ေျပာမွလား
ႏႈတ္ဖ်ားမွာ ေမတၱာမရွိပါဘူး
အၾကည္႔ဆံု ေ၀ဒနာေႏြးေတြက
အၾကင္နာ ေျခရာေလးေတြပဲ
အေတြးမွာ ရစ္တ၀ဲနဲ႔
ခ်စ္သည္းရယ္ ဘာသာေျဖလို႔
မာယာေတြ ဟန္ေဆာင္ထိန္းကာ
သူစိမ္းေတြေပါ႔…

ဆရာမရဲ့ခ်စ္သူေကာင္ကေလးနဲ႕ ဆရာမနဲ႕ တစ္သွ်ဴးေဗဒ စာသင္ခန္းထဲ စလိုက္ေတြၾကည့္ရင္း မ်က္လုံးခ်င္းဆုံတဲ့အခါ  " အၾကည္႔ဆံု ေ၀ဒနာေႏြးေတြက အၾကင္နာ ေျခရာေလးေတြပဲ ေတြဘာေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္" လို႕ ဂ်ဴးက ရယ္ရယ္ေမာေမာ ဝန္ခံသြားေသးသည္။

၁၇၊ ၁၈ အရြယ္ "အမွတ္တရ" ကို ဖတ္တုန္းက စုစုေထြးကို အင္မတန္သနားသည္။ ေမာင့္ကို ေဒါသထြက္သည္။ စာအုပ္တအုပ္လုံးကို မထတမ္းဖတ္ျပီးအလြန္ၾကိဳက္ေပမဲ့ မၾကိဳက္သည့္တခန္းရွိပါသည္။ ထိုအခန္းက စုစုေထြး နဲ႕ ေမာင္ ေက်ာင္းအျပီး ၂ႏွစ္အၾကာမွာ  ျပန္ေတြ႕ျပီး နန္းေရွ႕က အိမ္ကေလးကိုျပန္လာသည့္အခန္း။  စုစုေထြး ေမာင့္အိမ္ကေလးကို ဆက္ငွါးထားတာကို ခံစားနားလည္ေပးလို႕ရေပမဲ့ အတၱၾကီးစြာရဲ့ ကိုယ့္ကိုထားရစ္ခဲ့ႏိုင္ေသာ၊ အိမ္ေထာင္သည္ အမ်ိဳးသားတေယာက္ကို ကိုယ္ခုထိ သူ႕ကိုသိပ္ခ်စ္ေနေသးေၾကာင္း သိေစတာကို လုံးဝ သေဘာမေတြ႕ႏိုင္။


ေနရာတကာဝင္ျပီးခံစားတတ္သူပီပီ "ငါသာဆိုရင္ သူ႕ထက္သာတဲ့ တေယာက္ေကာက္ယူပလိုက္မယ္။ ေရြးစရာေတြမွအမ်ားၾကီး" လို႕ မာနနဲ႕ေတြးမိေသးတယ္။ "ဘယ္သူ႕ ကိုမွာ့အစားထိုး မခ်စ္ႏိုင္လဲ သူ႕ကိုေတာ့ ငါ့ခံစားခ်က္ေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ ေပးမသိဘူး" လို႕ ခပ္မာမာေတာင္ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ကိုေျပာမိသည္ထင္ပါသည္။

၂၀၀၁ ခုႏွစ္မွ ၂၀၁၅အထိ "အမွတ္တရ"ကို အေခါက္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာဖတ္မိပါသည္။ အသက္ ၂၁၊ ၂၂အရြယ္ အခ်စ္ကိုသိလာခ်ိန္ မွာေတာ့ ေမာင့္အေပၚထားတဲ့ စိတ္သေဘာထားမေျပာင္းလဲေပမဲ့ စုစုေထြးကို သနားသည့္အျပင္ သူ့လုပ္ရပ္ေတြကို ပိုျပီးနားလည္မိသည္။ အခ်စ္ဆိုတာ တခါတရံလူေတြကို မိုက္မိုက္မဲမဲ လုပ္မိေစသည္မဟုတ္လား။ အဲဒီအရြယ္တုန္းကအၾကိဳက္ဆုံးစာသားမ်ားသည္ ေအာက္ပါစာသားမ်ားျဖစ္လာသည္။




" စုစုေထြးဆိုတာ....." ဆိုေသာစာတေၾကာင္းနဲ႕ပင္ ၁၇၊ ၁၈ အရြယ္က မေက်နပ္ခဲ့သည့္ အခန္းကို ပလပ္လိုက္ႏိုင္ျပီ။ အသည္းကြဲျပီးအခါမွာေတာ့ "စုစုေထြးက ေမာင့္ကိုသိပ္ခ်စ္ရွာတာပဲ" လို႕ ကိုယ္ခ်င္းစာႏိုင္လာသည္။




အသက္ထိပ္စီးေျပာင္းခါစ အခုလိုအခ်ိန္မွာ "အမွတ္တရ"ကိုဖတ္ေတာ့ ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းကလို ခံစားခ်က္မ်ိဳး "ငါသာဆိုရင္ သူ႕ထက္သာတဲ့ တေယာက္ေကာက္ယူပလိုက္မယ္"  ျပန္ဝင္လာသည္။ သူ႕ထက္မသာရင္ေတာင္ သင့္ေတာ္တဲ့ အမ်ိဳးသားတေယာက္ေပါ့ေလ။ ငယ္ငယ္ကလို ေရြးစရာေတြအမ်ားၾကီးဆိုျပီး မာနခပ္ၾကီးၾကီးနဲ႕ေတာ့ မဟုတ္။ လက္ေတြ႕မက်ဘူး လို႕ ထင္လာ၍ ျဖစ္ပါသည္။ အရင္က တခါမွ စိတ္မဝင္စားခဲ့ဘဲ အရန္ဇာတ္ေကာင္အျဖစ္ရွိခဲ့ေပမဲ့ အခုက်မစိတ္ထဲ ထူးထူးျခားျခား ေရာက္လာတာက "နန္း"။ နန္းဟာ စုစုေထြးနဲ႕ ေမာင့္အေၾကာင္းကို ဖတ္မိမလား။ အထူးသျဖင့္ က်မ သေဘာမက်တဲ့အခန္းကိုေပါ့။ ထိုအခန္းသည္ တကယ္ ျဖစ္ခဲ့သလား မျဖစ္ခဲ့ဘူးလားက်မ မသိပါ။ မျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ အမွန္တရား ရာခိုင္ႏုန္းမ်ားမ်ားပါေနေသာ အေရွ႕ကစာမ်ားကိုဖတ္ျပီး နန္းအစား က်မရင္ထဲ ပူလာမိသည္။

ကိုယ့္အတၱကို ေရွ႕တန္းတင္၊ တကိုယ္ေကာင္းဆန္ခဲ့၍ အခ်စ္ရဆုံး မိန္းမတေယာက္ကို ဆုံးရွုံးရေသာ ေမာင့္ကို သူတသက္စာ ေနာင္တရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ နဲနဲမွမသနားပါ။ ဒါဟာသူ႕အတြက္ထိုက္တန္ပါသည္။ ဒါဆို စုစုေထြးကေရာ။ ေမာင္ေျပာခဲ့သလို သူမသည္လဲမ႐ိုးသားပါ။


က်မအဖို႕ ဤစာအုပ္တအုပ္လုံးတြင္အျပစ္အကင္းစင္ဆုံးသည္ "နန္း"ျဖစ္ပါသည္။ စုစုေထြးေျပာခဲ့သလို အျပစ္ကင္းျပီး ခ်စ္စရာေကာင္းေသာနန္းသည္  " စုစုေထြးႏွင့္ ေမာင့္အေၾကာင္းကို ဘယ္ေတာ့မွမသိပါေစနဲ႕"။ "စာအုပ္တအုပ္လုံး၏ တန္ပို (tempo) အျမင့္ဆုံး စုစုေထြးနဲ႕ ေမာင္နဲ႕ေတြ႕ဆံုခန္း သည္ စိတ္ကူးရင္သက္သက္ သာ ျဖစ္ပါေစ" ဟု နန္းအတြက္ ဆုေတာင္းမိပါသည္။စုစုေထြးမ႐ိုးသားခဲ့ေပမဲ့၊ စိတ္အလိုလိုက္ခဲ့မိေပမဲ့ ႏွစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာခ်စ္လာခဲ့တဲ့ အရွိန္နဲ႕ သူမကို က်မအျပစ္မတင္ႏိုင္ခဲ့ပါ။  အျပစ္မတင္ရက္ခဲ့ပါ။ 

ေမလ၁ရက္ေန႕က ဆရာမဂ်ဴး၊ဆရာ ေမာင္သာခ်ိဳနဲ႕ ဆရာေဖျမင့္တို႕ရဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲသြားနားေထာင္ပါသည္။ ဂ်ဴးက သတင္းစာတြင္ေတြ႕ရေသာ လက္ထပ္ျပီးစီးျခင္းသတင္းကို ဖတ္ျပီးျပီးျခင္း အမွတ္တရကိုေရးပါသည္ဟု ေျပာသြားပါသည္။ သူမပရိတ္သတ္တေယာက္အေနနဲ႕ ဤစကားသည္ "အမွတ္တရ" ထဲက စာတေၾကာင္းႏွင့္ ထပ္တူညီေနသည္ကိုသိပါသည္။  ဒါဆို ဒါဟာဂ်ဴး ေဆးေက်ာင္းျပီးျပီးခ်င္း ၂ႏွစ္အၾကာမွာေရးတာေပါ့။ ဂ်ဴးငယ္စဥ္တုန္းက လက္ရာဆိုတာ ေသခ်ာသြားပါသည္။ ဘာလို႕ဒီလို ေတြးရသလဲဆိုေတာ့ က်မမွာ ဆရာမကို ေမးခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းတခုရွိေနပါသည္။ "အမွတ္တရ" အတြက္ ေနာင္တရမိတာမ်ားရွိသလား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ စုစုေထြးအတြက္၊ နန္းအတြက္ ဆရာမကို ေျဖေစခ်င္လွပါသည္။ ဒါေပမဲ့ "အမွတ္တရ" သည္ ဂ်ဴး၏ ပထမဆုံး လက္ရာျဖစ္ပါသည္။ ငယ္စဥ္က ( က်မအထင္ အသက္၃၀ မျပည့္) လက္ရာျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ မည္သူ႕ကိုမွ နစ္နာေစလိုစိတ္မရွိေသာ အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္သည့္အမ်ိဳးသမီးေလး တေယာက္၏စာျဖစ္ပါသည္။ ထိုအတြက္ ဆရာမတြင္ ေနာင္တရွိမည္မထင္ပါ။ ရွိလဲမရွိေစခ်င္ပါ။

ရင္နဲ႕အမွ် ေရးသားထုတ္ေဝလိုက္ေသာ "အမွတ္တရ"သည္ ခုခ်ိန္အထိ လူၾကိဳက္မ်ား ထင္ရွားေသာ စာတပုဒ္ျဖစ္ေနသည္ကေတာ့ ဆရာမရဲ့ အင္မတန္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ "စာေရးခ်င္းအႏုပညာတရပ္" လို့ပဲ ဆိုခ်င္ပါသည္။

"က်မစာအုပ္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္တဲ့ ခင္စန္းဝင္းတို႕ မေဌးဝင္းတို႕ဆိုတာ နာမည္အရင္းေတြထဲ့သုံးထားတာ။ အရပ္ပုပုနဲ႕ ရုပ္မလွတဲ့ ဇာတ္ေဆာင္မိန္းကေလး နာမည္က် စုစုေထြးတဲ့ ( ရယ္သံမ်ား)
ဒါဆိုေမာင္ကေရာ..
က်မစာအုပ္တအုပ္လုံးမွာ ေမာင့္နာမည္ လုံးဝမပါပါဘူး။

ဟင္ ဒါဆို ေမာင္က နာမည္မရွိလို႕လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေမာင့္ နာမည္က ေမာင္နဲ႕လိုက္လြန္းလို႕ ေမာင့္ကို တျခားနာမည္မေပးရက္တာပါ"
  ( စင္ကာပူ အျဖဴေရာင္လက္မ်ား စာေပေဟာေျပာပြဲ)

ခန္းမၾကီးတခုလုံး "ဟာ" ဆိုတဲ့အသံ တညီတညြတ္ထဲထြက္လာျပီး ခဏတာ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့ပါသည္။

ခ်စ္တဲ့
Adora

(မွတ္ခ်က္။ ဆရာမဂ်ဴးလို႕ မိတ္ဆက္ေပးတဲ့အခါ တခ်ိဳ႕က  "Living together" ေရးတဲ့ဆရာမ၊ ဒါမွမဟုတ္ "အမ်ိဳးသမီးဝါဒီ - feminist" လို႕ျမင္ၾကတယ္လို႕ ဂ်ဴးကေျပာဖူးပါတယ္။ ဂ်ဴးသာ ျပင္းထန္တဲ့အမ်ိဳးသမီးဝါဒီ ဆိုရင္ စုစုေထြးဟာ ဒီလိုအရွုံးနဲ႕ ဇာတ္သိမ္းမယ္ မထင္ပါဘူး။"Living together"အေၾကာင္းေရးလို႕ ဂ်ဴးကို မဖတ္ပါဘူးဆိုရင္ "အမွတ္တရ" ဟာ ထိုေခတ္ကထြက္ေသာ ဝတၳဳတခ်ိဳ႕ေရာ၊ ဒီဘက္ေခတ္ ဝတၳဳေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထက္ မ်ားစြာ အညွီအေဟာက္ကင္းေၾကာင္း ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ဝင္ျပီး တာဝန္ခံလိုက္ပါတယ္ရွင္။)

5 comments:

  1. ျပီးခဲ့တဲ့ရက္ကမွ အမွတ္တရ ကိုပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ တခ်ိဳ႕အခန္းေတြ ဖတ္ရင္း လက္ေတြတုန္ျပီး မ်က္ရည္ဝဲခဲ့ပါတယ္။ ဖတ္ျပီးျပီးခ်င္း ေမာင့္နာမည္ မပါခဲ့တာကို သတိထားမိခဲ့ပါတယ္။
    ဖတ္ျပီးေတာ့လည္း စိတ္ထဲတဝဲလည္လည္ျဖစ္ျပီး ရင္ထဲ ေလးလံက်န္ေနရစ္ပါတယ္။
    ဆရာမ ဂ်ဴး ရဲ႕တကယ့္ရင္တြင္းခံစားခ်က္ စစ္စစ္ေတြမ်ား ျဖစ္ေလမလားဆိုတဲ့ သံသယနဲ႕ အင္တာနတ္မွာ ဟိုရွာ ဒီရွာ လုပ္ရင္ ဒီဘေလာ့ေလးကို ေရာက္လာခဲ့တာပါ။
    စာေပေဟာေျပာပဲြက ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕ စကားေလးေတြနဲ႕ ယွဥ္ျပိး ေရးျပေဖာ္ျပ သံုးသပ္ျပထားတာေလးေတြျဖင့္ သိပ္ဖတ္လုိ႕ေကာင္းတာဘဲ။ သံုသပ္ခ်က္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထပ္တူက်ပါေၾကာင္း ။ ။
    ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဖြင့္ဟဝန္ခံခ်က္ကိုလည္း ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ပါတယ္။

    ReplyDelete
    Replies
    1. sisေရ..လာလည္တာေက်းဇူးေနာ္။ သုံးသပ္တဲ့အဆင့္ေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ကိုယ္သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ စာတပုဒ္ကို အသက္အရြယ္အလိုက္ ကိုယ္ခံစားရတဲ့ ပံုစံေျပာင္းသြားတာ သတိထားမိလို႕ ေရးလိုက္တာပါ။ အေတြးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထပ္တူက်တယ္ဆိုလို႕ ဝမ္းသာပါတယ္။ ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဖြင့္ဟဝန္ခံခ်က္ ကို Adoraလဲ ၾကိဳက္တယ္။ ဆရာမရဲ့စာအုပ္ေတြထဲ အၾကိဳက္ဆုံးကေတာ့ "ခ်စ္သူေရးတဲ့ က်မရဲ့ညေတြ" နဲ႕"အမွတ္တရ" ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ ျပန္ဖတ္ေနတာက ေနာက္ဆုံးထြက္သြားတဲ့ "ဆံုေနရက္နဲ႕ လြမ္းေလျခင္း"။ ဖတ္ျပီးဝင္လာတဲ့အေတြးေတြကိုေတာင္ စာတိုတိုေလး ခ်ေရးျဖစ္ေသးတယ္။ Blogမွာတင္ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ အားရင္လာလည္ပါအံုးေနာ္။

      Delete
  2. ဆရာမဂ်ဴး ရဲ့ စာအုပ္ေတြထဲ အၾကိဳက္ဆံုးလို႕ေျပာလို႕ရတယ္ ေနာက္ပိုင္းစာအုပ္ေတြမွာပညာရွင္ဆန္ဆန္ေလးေတြေရးလာတာသတိထားမိေပမယ့္ .... အမွတ္တရ မွာေတာ့ မိန္မငယ္တစ္ဦးရဲ့ အခ်စ္အေၾကာင္းကို ေသခ်ာေလးဖတ္ခြင့္ရလိုက္တယ္ စာအုပ္ပါးပါးကေလးမို႕ပဲ ခနခနျပန္ဖတ္ေနရတာ ထူသာထူရင္ေတာ့ မလြယ္ဘူး း)

    အင္တာနတ္မွာေဒါင္းျပီးဖတ္ျပီးေပမယ့္ စာအုပ္၀ယ္ျပီးျပန္သိမ္းထားခ်င္ေလာက္ေအာင္ေကာင္းတဲ့ စာအုပ္ကေလးပါပဲ ။

    ReplyDelete
  3. ဆရာမရယ္
    က်မဆရာမျဖစ္ခါစကမထင္မွတ္ဘဲမဂၢဇင္းတေစာင္မွာအခနးဆက္ကေလးတပုဒ္ဖတ္ျဖစ္တယ္တေျဖးေျဖးနဲ႔စြဲလန္းလာတယ္တလတလေစာင့္ျပိးဖတ္ရတာအားမရေတာ့ဘူးတလစာဖတ္ျပိးရင္ညညက်ဆရာမေလးေတြစုျပိးျပန္ေျပာရတာအေမာပါ
    အမွတ္တရကိုအဲေလာက္ထိစြဲလမ္းခဲ႔တယ္ရူးသြပ္ခဲ႔တယ္အဲဒိထဲကစာသားေတြကိုအလြတ္ေတာင္ရတယ္လံုးခ်င္းေလးထြက္လာေတာ့အပိုင္ဝယ္သိမ္းထားလိုက္တယ္ခုထိဘဲဖတ္မိတာလဲအျကိမ္ေပါင္းမနဲဘူးမန္းတေလးေရာက္ေတာ့ဆရာမရဲ႔ေျမနိလမ္းကတံတားထိုးထားတဲ႔အိမ္ကေလးကိုသြားရွာမိတယ္လမ္းကေလးကိုေတာ့ထင္ေယာင္ထင္မွားေတြ႔မိပါရဲ႔အိမ္ကိုေတာ့မေတြ႔ဘူးဆရာမရဲ႔ပထမဦးဆံုးလက္ရာကရင္ထဲမွာအျငိဆံုးပါဘဲ

    ReplyDelete
  4. စုစုေထြးက ဆရာမဂ်ဴးပဲလား��၁ျခား၁ေယာက္လားသနားပါတယ္
    အိမ္ေလးကေရာဘယ္နားမွာလဲ စုစုေထြးကေရာဘာျဖစ္သြားလဲ

    ReplyDelete