စိတ္ကူး ထိန္ထိန္သာ

"ျဖဴ ဘာေတြေတြး ေနျပန္တာလဲ"
၂ႏွစ္သာ ရွိေသးေသာ သားလက္ကိုဆြဲခါ လမ္းေလွ်ာက္ရာမွ ျပန္လာေသာ ေမာင္က ေမးသည္။ ေမာင့္လက္ထဲမွာလဲ စာအုပ္တခ်ိဳ႕ႏွင့္။

ဒါအိမ္ေရွ႕ စာၾကည့္တိုက္က ယူလာတာပဲျဖစ္ရမယ္.. ဒီေန႕မနက္ကမွ ထည့္ထားတာကို ဟု ျဖဴစိတ္ထဲကေတြးရင္း မေနႏိုင္စြာ
"ေမာင္ ဘာလို႕စာအုပ္ေတြ ထုတ္လာျပန္ တာလဲ.. မနက္က အသစ္လဲ ထားျပီးသား"
"မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ ဟိုလမ္းထိပ္က အိမ္က ဂစ္တာနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ ႏိုင္ငံျခား မဂၢဇင္းေတြ ေတြ႕လို႕ ေမာင္ယူလာတာ... ေနာ္ကြာ ေျပာလိုက္စမ္း ေမေမ့ကို"
 ျဖဴတို႕ရပ္ကြက္ထဲတြင္ အိမ္တိုင္းလိုလို ျခံေရွ႕တြင္ စာၾကည့္တိုက္ အေသးစားေလးေတြ ရွိၾကသည္။ စာအုပ္မ်ားမ်ား မဟုတ္..   ၁၀၊၁၅အုပ္သာ ဆံ့ေသာ စင္အေသးစားေလးမ်ားျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕က သစ္တို၊သစ္စ ႏွင့္ ေဆာက္သည္၊ တခ်ိဳ႕က အုတ္ ႏွင့္.. အဓိက က မိုးေလ လံုဖို႕ အမိုးကေလးပါဖို႕ ျဖစ္သည္။ အိမ္တြင္ အဆင္သင့္ရွိေသာ၊ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ားႏွင့္ မွ်ေဝလိုေသာ၊ လဲလွယ္ဖတ္႐ႈလိုေသာ စာအုပ္မ်ားကို စာၾကည့္တိုက္ထဲ ထည့္ၾကသည္။ အခမဲ့ ယူဖတ္ႏိုင္ၾကသည္။ဖတ္ပီးရင္ တရိုတေသ သူ႕ေနရာသူျပန္သြားထားၾကသည္။

ဤဓေလ့ကို ဘယ္သူကစသည္ မသိ။ ျဖဴတို႕ ဒီရပ္ကြက္ကေလးကို ေျပာင္းလာ ကတည္းက ရွိႏွင့္ေနျပီး ျဖစ္သည္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေတြ႕ရခဲေသာ၊ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ စိတ္ကူးကို သေဘာၾကကာ ေမာင္က လက္သမားဆရာေခၚ၍ အမိုးအကာႏွင့္ စာအုပ္ဗုံးကေလး ေဆာက္ခဲ့သည္။ လက္သမားဆရာၾကီးက ကြၽန္းသားကေလးျဖင့္ စာအုပ္ ၁၀အုပ္ခန္႕ ဆံ့ေသာ စာၾကည့္တိုက္အေသးစားေလးကို မွန္ခ်က္တံခါးေလးႏွင့္ ေဆးအျပာေလးသုတ္ေပးခဲ့သည္။ အေဝးကၾကည့္ရင္ ငွက္အိမ္ကေလးနဲ႕ပင္ တူေသးသည္။ စာၾကည့္တိုက္ေလးျပီး ျပီးျခင္း ပထမဆုံးအလုပ္က ေဆးျဖဴႏွင့္ စာေရးျခင္းပင္.. "Take a book, Leave a book please"

စာဖတ္ဝါသနာပါေသာ ျဖဴတို႕အတြက္ အိမ္တြင္စာအုပ္မရွား၊ ေမာင္က သတင္းႏွင့္သုတစာအုပ္မ်ား စိတ္ဝင္စားသည္။ ျဖဴက မိန္းမပီပီ အလွအပ ဖက္ရွင္၊ ရသစာအုပ္မ်ားကို ႏွစ္သက္သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးၾကိဳက္ေသာ သီခ်င္း၊ ဂီတမဂၢဇင္းေတြလဲ ရွိသည္။ အစပိုင္းမွာေတာ့ ေမာင္နဲ႕ျဖဴ ဘာစာအုပ္ထည့္မလဲ စဥ္းစားရင္း အျငင္းပြါးရေသးသည္။ ကိုယ္ထည့္သည့္ စာအုပ္ေလးမ်ားကို အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား မႏွစ္သက္မွာ စိုးသလို၊ ငါၾကိဳက္တဲ့စာအုပ္ေလး ေပ်ာက္သြားရင္ ဆိုသည့္ စိုးရိမ္စိတ္လဲရွိေသးသည္။ ေနာက္ဆုံး ေကာင္းႏိုးရာရာ စာအုပ္ေရြးထည့္ရင္း ခုတို႕ ကိုယ္ၾကိဳက္သည့္စာအုပ္ ကိုယ့္ဘာသာ သြားထည့္ရင္း၊ သူမ်ား ေဝမွ်ထားသည့္ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ စာအုပ္ေလးမ်ားငွါးဖတ္ရင္း အသားၾကေနျပီ။ တခါတရံ အပ်က္အစီးရွိတတ္ေပမဲ့ သည္စာအုပ္စင္ကေလးေၾကာင့္ တအိမ္နဲ႕တအိမ္ ပိုရင္းနီးျပီး တေယာက္အေၾကာင္း၊ တေယာက္ဝါသနာ တေယာက္သိကာ မိတ္ေဆြတိုးသည္မို႕ အက်ိဳးေက်းဇူး မ်ားလွသည္။ ျဖဴတို႕ရဲ့ အခမဲ့ စာၾကည့္တိုက္ကေလးကို ပထမဆုံးစာအုပ္လာယူသည့္ ေဘးအိမ္က အလယ္တန္းေက်ာင္းသူေလးကို ေခ်ာင္းၾကည့္ရင္း ပီတိျဖစ္ရသည့္ အေၾကာင္းကို ေတာ့ ေမာင္နဲ႕ျဖဴ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မည္မထင္။

"ျခံထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရေအာင္ သဲ"
အားကစားလုပ္ရမွာ ပ်င္းေသာ ျဖဴ႕ကိုေမာင္က အျမဲကိုယ္လက္လႈပ္ရွား အားကစား လုပ္ဖို႕ တိုက္တြန္းေလ့ရွိပါသည္။ ျဖဴခ်ဴခ်ာတာ ဒါ့ေၾကာင့္ ဟုလဲ မၾကာခဏ ဆူတတ္ေသးသည္။ ျဖဴ မျငင္းႏိုင္ေအာင္ သဲ ဟူ၍လဲ ၾကင္ၾကင္နာနာေခၚတတ္ပါေသးသည္။ ေမာင္စိတ္မတိုခင္ သားလက္ကိုဆြဲျပီး ေမာင့္လက္ကိုတြဲခါ ျခံထဲလမ္းဆင္းေလွ်ာက္ၾကသည္။ သားႏွင့္ေဆာ့ရင္း ေညာင္းလာရင္ေတာ့ သားအမိ၊သားအဖ ၃ေယာက္ ျခံေဘးက ျမက္ခင္းစပ္ ကားပ်က္ၾကီးနား ေျချပစ္လက္ျပစ္ ထိုင္ခါ နားလို႕ရသည္။
ကားပ်က္ၾကီးအေၾကာင္းရွင္းပါအံုးမည္။
သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ကသူတို႕စက္႐ံုတြင္ သုံးေသာ အိုးေမာ္ဒယ္ ျမန္မာအေခၚ ေပါင္မုန္႕ကား၊ သိုးေစာင္းလို LiteAce Van အမ်ိဳးအစား ကားကိုေစ်းေပါေပါျဖစ္ထုတ္လိုသည္ ဆို၍ေမာင့္ကို အတင္းဝယ္ခိုင္းခဲ့သည္။ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ကဒ္ေလး ၃၊၄ခုလုပ္ဖူးရုံ၊ အိမ္ေဆာက္တုံးက ဟိုေဆးဟိုေနရာသုတ္၊ ဒီပစၥည္းဒီမွာထား ဟုႏွမ္းျဖဴးဖူးရုံႏွင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အႏုပညာ မ်က္စိရွိသည္၊ စိတ္ကူးေကာင္းသည္ ဟု ဘဝင္ျမင့္ေနေသာျဖဴသည္ ႏိုင္ငံျခားမွာလို ကားထဲတြင္ အိမ္ခန္းေလးတခန္း ျပင္ၾကည့္လိုသည္။ ေမာင္ခရီးေဝးေဝးလံလံ ထြက္ဖို႕မအားေသာ ေႏြရာသီရက္မ်ားတြင္ ကိုယ္တိုင္စိတ္ၾကိဳက္ျပင္ထားေသာ သည္ေနရာေလးတြင္ မိသားစုလာနားႏိုင္ၾကသည္။
တကယ္လုပ္ၾကည့္ေတာ့ေျပာသေလာက္မလြယ္ေရးခ်မလြယ္။ မလိုတဲ့ပစၥည္းေတြထုတ္၊ ေရာင္းတန္တာေရာင္း၊ လိုတဲ့ ပစၥည္းေတြလိုက္ရွာ၊ ပစၥည္းၾကိဳက္ေတာ့ ေငြကမလိုက္ႏိုင္ႏွင့္ ခုထိအျပီးမသတ္ေသး။ အလ်င္လဲ မလို၍ ေျဖးေျဖးျခင္းပဲလုပ္မည္။ ေမာင့္အမ မိသားစု တေန့ အိမ္လာလည္တုံး ဆယ္ေက်ာ္သက္ တူမေလးက  ျမက္ခင္းစပ္သြားထိုင္မယ္ မေျပာဘဲ ကားပ်က္ၾကီးနား ထိုင္မယ္ဆိုသျဖင့္ ျဖဴ႕စိတ္ကူးအိမ္လွလွေလး အမ်ိဳးေတြၾကား နာမည္ဆိုးတြင္သြားေတာ့သည္။ ဘာမွေသေသခ်ာခ်ာ မျပီးေသးသည့္အျပင္ အျမဲတမ္း အိမ္ေဘးတြင္ရပ္ထားသည္မို႕ ကားစုတ္ၾကီးႏွင့္တူေသးတာပင္။ "ေနႏွင့္အံုး၊ အားလုံးျပီးမွ အမ်ိဳးေတြကို ေခၚႂကြားလိုက္မည္" ဟုျဖဴ႕စိတ္ထဲက ေျပာမိသည္။ ဘယ္ေတာ့လဲဆိုရင္ ေတာ့ "ဘုရားကို ေမးေပါ့"
ကားက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ျဖဴထည့္ခ်င္တာေတြအကုန္ဝင္ဖို႕ တကယ္ေတာ့မလြယ္။ပစၥည္းတမ်ိဳးကို အမ်ိဳးမ်ိဳးအသုံးျပဳႏိုင္တာမ်ိဳးျဖစ္ဖို႕လိုသည္။ ဥပမာ ထိုင္လဲထိုင္၊အိပ္လို႕လဲ ရသည့္ ဆိုဖာ လိုမ်ိဳး။ စားပြဲခံုပုပုေလးလဲ လိုသည္။ တီဗီေလး၊ music player ေလးလဲထားမည္။ ဂီတာေလး တလက္ေလာက္ ထားဖို႕ ေနရာေလးလဲ ရွိရမည္။ ျပီးေတာ့ ေဘစင္၊ မီးဖို နဲ႕ေရခဲသတၱာ။
ေမာင္က မီးဖိုၾကီး မထည့္ခ်င္ေပ။  အနားယူေနတုန္း ဗိုက္ဆာလို႕မွ အိမ္ဘက္ကိုေျပးျပီးျပန္ယူရမယ္ဆိုရင္ မနိပ္ေသးပါဘူး" ဟု ျဖဴျပန္ဂ်ီၾကမည္ကို သိသျဖင့္ ျငိမ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

"ငါ့မိန္းမကလည္း ခဏနားျပီး လမ္းျပန္ေလွ်ာက္မယ္ မရွိဘူး။ တေယာက္ထဲျငိမ္ျပီး ျပဳံးလိုက္၊ မဲ့လိုက္၊ ရီလိုက္ နဲ႕ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ေတြးေနတာလဲဟင္။ ဟိုမွာ အန္တီေတာင္ ညေနစာျပင္ေနျပီ။ သြားၾကရေအာင္ေလ။"

ေမာင္ေျပာမွ အိမ္ဘက္ကို ၾကည့္မိေတာ့ ေမေမႏွင့္ အိမ္အကူအမကို မီးဖိုေစာင္တြင္ လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ျဖဴတို႕အိမ္က L ပံုစံ တထပ္ခြဲ တိုက္ပုေလးမို႕ ျဖဴထိုင္ေနသည့္ ေနရာကဆိုရင္ အိမ္ေဘးတျခမ္းလုံးကို ျမင္ေနရသည္။ သည္အိမ္ကေလးက ျဖဴတို႕မိသားစု ၾကိဳးစားပမ္းစား တည္ေဆာက္ထားတာမိႈ႕ ေငြေၾကးအရ အျမတ္မၾကီးရင္ေတာင္ ျဖဴ႕အတြက္တန္ဖိုးၾကီးလွသည္။ ေဖေဖေရာ ေမေမႏွင့္ ျဖဴပါ ျခံက်ယ္က်ယ္ကေလးႏွင့္ အိမ္ကေလးတလုံးပိုင္ဖို႕ အေတာ္ ၾကိဳးစားခဲ့ရသည္။ ေတာ္ပါျပီေလ။ ဒီအေၾကာင္ေတြ ေတြးရင္ ေမာင္ေျပာသလို ျပဳံးလိုက္၊မဲ့လိုက္ ႏွင့္ မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ေတာ့မည္။

ေမာင္နဲ႕သားေလးက ျဖဴ႕အေရွ႕ကေျပာေျပာဆိုဆို ေလွ်ာက္ႏွင့္ၾကျပီ။ ေမေမနဲ႕ ျဖဴ စိုက္ထားေသာ Kiss Me ပန္းမ်ား ႏွင့္ ႏွင္းစီ အိုးမ်ားေဘးကဆင္ဝင္ဝေတာင္ ေရာက္လုျပီ။ သားကခေလးပီပီ ပန္းေတြဆြဲခ် ျခင္သည္ကို ေမာင္ကေကာက္ခ်ီကာ ထိန္းလိုက္ရသည္။ ျဖဴနဲ႕ ေမေမက မိန္းကေလးပီပီ ဆူးမ်ားေသာပန္းကိုမွ ၾကိဳက္တတ္သည္ေလ။

ေမာင္တို႕ကိုၾကည့္ရင္း ျဖဴအိမ္ဘက္သို႕ လွမ္းလာသည္။ တကယ္ေတာ့ ျဖဴဘာမွမလိုခ်င္ေတာ့ပါ။ ျဖဴ႕ဘဝတြင္ ေမနဲ႕ေဖရွိသည္။ ျဖဴ႕ကိုယ္ပိုင္ ခ်စ္စရာမိသားစုေလးလဲရွိေသးသည္။ ျပီးေတာ့ျဖဴခ်စ္သည့္ ျဖဴတို႕အိမ္ေလး။

ျဖဴသည္ ဒီဘဝကို အလြန္မက္ေမာလွပါသည္။

May 27/2013 - 5pm

Reference
http://www.houzz.com/ideabooks/8726158/list/Book-It--Bring-a-Mini-Library-to-Your-Front-Yard
http://www.houzz.com/ideabooks/8949248

၄၉ ရက္

ကိုရီးယားကား ၾကည့္ဖူးၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းေလာက္ကစျပီး ကိုရီးယားဇာတ္ကားေတြ ေခတ္စားလာလိုက္တာ ဒီေန႕ထိပါပဲ။ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္၊ ဇာတ္ အလွည့္အေျပာင္း၊ ဟာသ၊ မင္းသား မင္းသမီးေတြရဲ့ ရုပ္ရည္ ေၾကာင့္ စြဲလမ္းၾကသူေတြ ရွိသလို  တခ်ိဳ႕ကလဲ ကိုရီးယားကား ၾကည့္ရရင္ စိတ္ဖိစီးမႉေပ်ာက္ျပီး စိတ္အပန္းေျပတယ္ လို႕ ေျပာတဲ့သူေတြေတာင္ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ကြၽန္မထင္တာကေတာ့ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေမ်ာျပီး ကိုယ့္အပူကိုယ္ ခဏေမ့သြားတာ ပိုျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာသကားေလးေတြကေတာ့  စိတ္အပန္းေျပေစတာအမွန္ပါပဲ။

ကိုယ္ကိုတိုင္ ကိုရီးယား ဒရာမာေတြ တစိုက္မတ္မတ္ ၾကည့္ရေအာင္ မစြဲလန္းေပမဲ့ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့မင္းသား၊ မင္းသမီး ပါတာမ်ိဳး  ဒါမွမဟုတ္ ျဖစ္ရပ္မွန္ သမိုင္းအေၾကာင္း႐ိုက္တာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ အခ်ိန္ေပးျပီးၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ အပိုင္းေတြသိပ္မမ်ားရင္ေပါ့ေလ။ စကားၾကဳံလို႕ေျပာရရင္ ျပီးခဲ့တဲ့ ၁လေလာက္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေျပာလို႕ Gentleman's Dignity ဆိုတဲ့ ကားေလးၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ဟိုအရင္ ကိုရီးယားကားေတြ ေခတ္စားခါစ All about Eve ကားထဲက ဒါ႐ိုက္တာရင္ကို မွတ္မိတယ္ဆိုရင္၊ ၾကိဳက္တယ္ဆိုရင္ ၾကည့္ဖို႕ ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ကားေလးပါ။ စကားေတြခ်ီးေနတာနဲ႕ပဲ ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းမေရာက္ ျဖစ္ေတာ့မယ္။

"၄၉ ရက္" ဆိုတဲ့  နာမည္ခပ္ဆန္းဆန္းနဲ႕ ကားေလးပါ။
ဒီဇာတ္လမ္းၾကည့္မဲ့သူေတြ အတြက္လဲ အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ေအာင္ ဇာတ္လမ္းကိုအက်ဥ္းခ်ဳံး ေျပာရရင္ ရုပ္ရွိ ေရလွ်ံ သတို႕သမီးေလာင္းေလး ကားတိုက္မႈျဖစ္ျပီး ကိုမာ ရသြားတာကေန စပါတယ္။ လူက ေဆးရုံကုတင္ေပၚမွာ မလႈပ္မရွက္ေပမဲ့ သူ႕ရဲ့ ဝိညဥ္ကေတာ့ ျမန္မာလိုအေခၚဆို ယမမင္းျဖစ္မလားမသိ၊ ဒရာမာထဲမွာေတာ့ Scheduler လို႕ေခၚတဲ့ မင္းသားငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးနဲ႕ေတြ႕ေနပါတယ္။ Scheduler ရဲ့ တာဝန္က ေသရမဲ့သူေတြ ေသခ်ိန္တန္ ေသမေသ ေစာင့္ၾကည့္၊ ေစာင့္ေခၚရတာပါပဲ။ ဒီၾကားထဲ သတို႕သမီးေလာင္းေလးလို ေသခ်ိန္မတန္ဘဲ အကုသိုလ္ဝင္ျပီး အေပၚတက္မရ၊ ေအာက္လဲဆင္းမရဘဲ.. လူ႕ဘဝထဲလဲျပန္သြားလို႕မရတဲ့ သူေတြကို ကူညီရတာပါ။ လူ႕ဘဝထဲျပန္သြားဖို႕ သန္႕ရွင္းတဲ့ မ်က္ရည္ ၃စက္လို ပါတယ္။ သန္႕ရွင္းတဲ့ မ်က္ရည္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုခ်စ္တဲ့စိတ္ တခုထဲအတြက္ေၾကာင့္ၾကတဲ့ မ်က္ရည္ပါ။

"လူ႕ဘဝထဲကိုျပန္သြားဘာလို႕ မ်က္ရည္လိုတာလဲ"
"လူ႕ဘဝထဲမွာ ဒီအသက္အရြယ္ အထိေနလာျပီး ကိုယ့္ကို ခ်စ္တဲ့သူမွ မရွိရင္ ဘာလို႕ လူ႕ဘဝမွာ ဆက္ေနအံုးမလဲ"

"မိမိကိုယ္သာ အားကိုးရာ"၊ " ကိုယ္ကိုတိုင္အတြက္ အသက္ရွင္ပါ" ဆိုေပမဲ့ တေယာက္ထဲေနလို႕မရတဲ့ ေလာကၾကီးမွာ ကိုယ့္အေပၚတကယ္ စစ္မွန္တဲ့၊ ကိုယ့္ကိုတကယ္ခ်စ္တဲ့ အေဖာ္ေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းတကယ္လိုပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အသက္ရွင္ျပီး တေယာက္ထဲအထီးက်န္ေနမယ္ဆိုရင္ အသက္ရွင္ေပမဲ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္။

ေနာက္ထပ္ ကြၽန္မကို အေတြးပြါးေစတာက ဇာတ္လမ္းထဲက မင္းသားတေယာက္ရဲ့ စကားပါ။ ကိုရီးယားဒရာမာတို႕ ထုံးစံ ဗီလိန္ေနရာမွာ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ မင္းသားက တျခားတေယာက္ကို သူ႕လုပ္ရပ္နဲ႕ပက္သက္ျပီး  ေခ်ပတာဆိုပါေတာ့။

" ငါ ကံမေကာင္းခဲ့ ဆင္းရဲခဲ့တုံးက ငါဘယ္သူ႕ကို အျပစ္တင္လို႕ရခဲ့လို႕လဲ"
" ငါဘာမွ အမွားမလုပ္ဘဲ ဘာလို႕ ခက္ခဲတဲ့ ဘဝမ်ိဳး ၾကဳံရသလဲ "
" အခုလဲ ဒီလိုပါပဲ...  သူတို႕ဘာအျပစ္မွ က်ဴးလြန္လို႕ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႕ ငါနဲ႕ေတြ႕ရတာ ကံဆိုးသြားတာပါ"

လူတေယာက္၊ မိသားစု တခုကို ပ်က္စီးရာ ပ်က္စီးေၾကာင္း ၾကံစည္တာ မွားတယ္ ဆိုေပမဲ့ သူေျပာတာကို ခံစားေပးလို႕ရပါတယ္။ ဒီလိုေရးလို႕ ကိုယ္ကံဆိုးတိုင္း မဆိုင္တဲ့သူကို တိုက္ခိုက္ရမလား ဆိုေတာ့လဲ မဟုပ္ပါဘူး။ တခါ တခါ လူေတြျငီးၾကသလို ဘဝၾကီးက မတရားဘူး မဟုတ္လား?

သရုပ္ေဆာင္ ၂ေယာက္လမ္းခြဲ ခါနီးေျပာတဲ့ စကားကလဲ စိတ္ဝင္စားဖို႕ ေကာင္းပါတယ္။
 ေကာင္မေလးက ေမးတယ္။ "ကြၽန္မမွာ ဘာအျပစ္ရွိလို႕လဲ"

"ဘာအျပစ္မွ ရွိလို႕မဟုတ္ပါဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ႏွစ္ အတြင္း မင္းနဲ႕ငါရဲ့ ဆက္ဆံေရးက ခ်စ္သူေတြဆိုတာထက္ အက်ိဳးတူစီးပြါးဖက္ေတြနဲ႕ ပိုတူတယ္။ ေတြ႕လိုက္တိုင္း စီးပြါးေရးကိစၥေတြ ေဆြးေႏြးရင္ ေဆြးေႏြး ဒါမွမဟုတ္ ဘာဆက္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ေတြလုပ္နဲ႕ ။ ဒါေၾကာင့္ တျခားတေယာက္ကို ငါစိတ္ဝင္စားသြားတာ "

ဒီအခန္းကို ၾကည့္ရင္း လြန္ခဲ့တဲ့ ၃-၄ ႏွစ္က ဖတ္ဖူးတဲ့ စာေရးဆရာမ Sherry Agov's ရဲ့ "Doormat to Dreamgirl" ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးထားတာကို သတိရသြားတယ္။ "ခ်စ္သူရည္းစားဆိုတာ ခ်စ္သူရည္းစားလိုပဲ ေနသင့္တယ္"တဲ့။ အရမ္းရင္းႏွီးျပီး လင္မယားလို ျဖစ္သြားရင္မေကာင္း သလို၊ အုပ္ေရာေရာ ေက်ာက္ေရာေရာနဲ႕ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြလိုျဖစ္သြားလဲ မေကာင္းဘဲ အမ်ိဳးသားေတြဘက္က စိတ္ဝင္စားမႈ ေရာ့တတ္တယ္" တဲ့။ မွန္မမွန္ေတာ့ အမ်ိဳးသားေတြမွပဲ သိႏိုင္မွာပါ။ ကြၽန္မအေနနဲ႕ေျပာရရင္ေတာ့ မိန္းကေလးေတြက ရင္းႏွီးလာတာနဲ႕အမွ် ပိုျပီးသံေယာဇဥ္တြယ္လာတတ္တာမ်ိဳးပါ။

ေနာက္ဆုံး စိတ္ထဲေရာက္လာတာ တခုကေတာ့ ကိုမာ ရျပီး မ်က္ရည္လိုက္စုေနတဲ့ မင္းသမီးေလးေျပာတဲ့စကားပါ။ သူက
" ဘယ္သူေတြ ကြၽန္မအတြက္ ငိုသလဲ ဆိုတာ မသိခ်င္ပါဘူး။ သိေနရင္ လူေတြအေပၚ မမွ်မတ ဆက္ဆံမိမွာ စိုးရိမ္လို႕ပါ"

နီးစပ္ရာ ကိုယ္နဲ႕အလွင္းသင့္တဲ့သူေတြ၊ ကိုယ့္အေပၚ အက်ိဳးျပဴတဲ့ သူေတြကိုပဲ ဦးစားေပး အသာေပးေနတဲ့ ေခတ္ၾကီးမွာ ဒီလိုစိတ္ထားမ်ိဳးထားတတ္တဲ့ သူအခ်ိဳး အခုထက္ နဲနဲမ်ား ပိုမ်ားလာရင္ ေလာကၾကီး ေတာ္ေတာ္သာယာလာမွာပါ။

ဒီဇာတ္လမ္းကို ၾကည့္ၾကမဲ့သူေတြအတြက္ အေသးစိတ္မေရးေတာ့ပါဘူး။ အခ်ိန္ရလို႕ အားၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၾကည့္ဖို႕ ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။

ဒါက ဝီကီကလင့္ေလးပါ။
http://wiki.d-addicts.com/49_Days

လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရေအာင္

ျပီးခဲ့တဲ့ လျပည့္တညက အိမ္နားတဝိုက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္းနဲ႕ေတြးမိ၊ ျမင္မိတာေတြကို ခ်ေရးထားတာပါ။ လကသာသာနဲ႕ ျမင္သမွ် ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလြန္းလို႕ စာတပုဒ္ထြက္လာသလား မသိ။ ကဲ ကြၽန္မနဲ႕တူတူ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ခဲ့ၾကပါအံုး။

(အဲဒီေန႕ညက ကင္မရာ မပါသြားတာ ေတာ္ေတာ္ေနာင္တရေနပါတယ္။ ေနာက္ဆိုဘယ္သြားသြား ကင္မရာယူမွျဖစ္ေတာ့မယ္။ :D ေအာက္ကပုံကို Google ကယူပါတယ္ )

မေန႕ညက
ငါတို႕လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္
ျပာလဲ့လဲ့ မီးေရာင္ေတြရွိတဲ့
ညေစ်းတန္း ဆီကိုေပါ့.
လေရာင္ကလဲ ျဖာေနလိုက္တာ
လမ္းမၾကီးတခုလုံးလင္းလို႕။

မေန႕ညက
ငါတို႕လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္
လမ္းတဖက္တခ်က္
ဖေယာင္းတိုင္ အတိုအစေတြနဲ႕ မုန္႕အခ်ိဳ႕
ဒါတေစၦညရဲ့ အႂကြန္းအက်န္ေတြလား
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေနရာမွာ
တေယာက္ေယာက္ေတာ့ ခ်စ္တဲ့သူအတြက္
ဆုေတာင္းခဲ့မွာ ေသခ်ာတယ္။

ေဟာ  ဟိုညာဘက္မွာ မီးေရာင္တခ်ိဳ႕
ငါတို႕ အေမာေျပ ေကာ္ဖီဆိုင္
ဒါမွမဟုတ္
ဝိုင္နီဆိုင္ တဆိုင္ ျဖစ္ပါေစ။
လက္ထဲမွာ ေရခဲေခ်ာင္းကိုယ္စီကိုင္လို႕
ဆိုင္က ျပန္ထြက္လာျပီ
လိုရင္းက ေရငတ္ေျပဖို႕မဟုတ္လား။

ေရွ႕ဆက္သြားေတာ့
တတိယအရြယ္ လူတစု
အမ်ားသုံး တီဗီ ေရွ႕မွာ
မ်က္လုံးေတြကေတာ့ တီဗီ ေပၚမွာမရွိဘူး
အင္း.. သူတို႕လိုခ်င္တာ တီဗီ မဟုတ္ဘူး...အေဖာ္။

ဟိုး ေရွ႕ေရွ႕က မီးေတြက ထူးထူးျခားျခား
လင္းလိုက္တာ
ပြဲေတာ္ ဒါမွမမဟုတ္ရင္
အခမ္းအနားတခု ျဖစ္ရမွာေပါ့
ေရာက္သြားေတာ့
ခေလးေလးေတြ
မီးပုံးေလးေတြ မီးပန္းေလးေတြနဲ႕
ေပ်ာ္ေနလိုက္ၾကတာမ်ား
အျပစ္ကင္းတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ
ရွိသမွ် ေနရာဟာပြဲေတာ္ပါပဲ။

"ဆက္ေလွ်ာက္လိုက္ပါအံုး" တဲ့
ဒီတခါေတာ့ သီခ်င္းသံေတြဆီကိုပါ
ေဟာ ညာဘက္မွာ
အရြယ္လတ္ အမ်ိဳးသမီး တစု
စုေပါင္းျပီး "က" ရတဲ့ အကတမ်ိဳး က်င့္ေနၾကတာပါ
တခ်ိဳ႕က စည္းခ်က္ၾကၾက လွလွပပ
တခ်ိဳ႕က မညီမညာ ေယာင္ေရာင္မွားမွား
ဒါေပမဲ့ အားလုံးျပဳံးထားၾကတယ္။

ဘယ္ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္အံုးတဲ့
ျဖဴတဲ့ လေရာင္ေအာက္မွာ
ျဖဴတဲ့ အဝတ္ကိုဆီနဲ႕
ေက်ာင္းသားေလးေတြ
ကရာေတး ကစားေနတာ
ေဘးမွာ ဆရာလုပ္တဲ့သူက ပီတိေတြစားလို႕။

ဆက္ေလွ်ာတ္လာေတာ့
တခါးအျဖဴေရာင္ တခု
ေဘးကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ သူကျပဳံးျပတယ္
ကိုယ့္လက္ေလးေတြလဲ
သူ႕လက္ထဲမွာ ေႏြးတုန္း
ငါအိမ္ျပန္ ေရာက္ျပီေလ။

နားမလည္ျခင္းမ်ား

ဘာရယ္မဟုတ္ ၾကဳံရတာေလးတခုကိုေရးခ်င္ပါတယ္။
တေလာကရုံးမွာ Team Building အေနနဲ႕ တေနရာကို Company က စပြန္ဆာေပးျပီးသြားၾကဖို႕ျဖစ္လာပါတယ္။ ရုံးခြဲေတြရွိေပမဲ့ ကြၽန္မတို႕ရုံးမွာပဲ စီစဥ္တာပါ။ ဒါနဲ႕ပဲ တျခားရုံးခြဲမွာ လုပ္ေနတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းကို လွမ္းစလိုက္ပါတယ္။
"ငါတို႕ေတာ့ ဘယ္ေန႕ၾကရင္ အလုပ္ လုပ္စရာ မလိုဘူး"
"နင္ တို႕ရုံးမွာေတာ့ မလုပ္ဘူး ဟုတ္?"
သူက ဒီႏိုင္ငံက စ လူမ်ိဳး ေယာက္က်ားေလး သူငယ္ခ်င္းပါ။ ရွားရွားပါးပါး စ လူမ်ိဳးထဲမွာ အရမ္းကူညီတတ္.. အရမ္းသေဘာေကာင္းျပီး မတြက္ကတ္တာမို႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမဟုတ္ေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္ခင္ပါတယ္။

ဒါနဲ႕ စကားေျပာျဖစ္ရင္း သူကလဲ မေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာမို႕ စိတ္ဝင္စားပံု ရပါတယ္။
"ဘယ္လိုသြား မလဲ"
"ဘာေတြရွိလဲ"
"ဘယ္သူေတြေရာ ပါမလဲ" နဲ႕ ေမးေနတာမို႕ ကြၽန္မကလဲ လိုက္ခဲ့ဖို႕ ေခၚလိုက္ပါတယ္။
ျပႆနာက သူက Company တူေပမဲ့ တျခားရုံးခြဲကမို႕ လိုက္မယ္ဆိုရင္ ခြင့္ယူရပါမယ္။  Company က သူ႕အတြက္ စပြန္ဆာလဲေပးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လဲ ကြၽန္မတို႕သြားမဲ့ ေနရာက
အားလုံးေပါင္းမွ ေဒၚလာ၂၀ ေလာက္ၾကမွာပါ။ သူက "သြားျဖစ္ရင္ ျပန္ေျပာအံုး" ဆိုျပီး အစည္းအေဝး ရွိလို႕ စကားျပတ္သြားပါတယ္။

ေန႕လည္ထမင္းစားေတာ့ တျခားလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တေယာက္နဲ႕ အဲဒီအေၾကာင္းျပန္ေျပာမိေရာ။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးကို ေခၚလိုက္တယ္ေပါ့ေလ။
အဲဒီမွာသူက ခ်က္ျခင္းပဲ ( ျမန္မာလို ျပန္ရရင္)
"ဟယ္  နင္ကသူ႕ရည္းစား မိႈ႕လို႕ သူက ခြင့္ယူ၊ သူ႕စရိတ္သူခံျပီး လိုက္ရမွာလား?"
ရုတ္တရက္ ေတာ္ေတာ္အံ့ဩသြားသလို "ငါ သေဘာေကာင္းတဲ့ သူကို အခြင့္အေရးယူျပီး အေဖာ္ရရုံ ေခၚမိသလား" ဆိုျပီး စိတ္ထဲ တမ်ိဳးေတာင္ျဖစ္သြာပါတယ္။
တကယ္က သူလဲခြင့္ရက္ေတြ ရွိ.. ( သူက ခရီးထြက္တာဝါသနာမပါ..  ဘယ္မွေလွ်ာက္မသြား... အလြန္အလုပ္ၾကိဳးစားျပီး ေတာ္ရုံ ခြင့္မယူလို႕ ႏွစ္ကုန္ရင္ ၃ပတ္ေလာက္ အိမ္မွာနားျပီး ခြင့္ရွင္းရတဲ့ သူမ်ိဳးပါ။) စိတ္ဝင္စားပံုလဲရ တာမို႕လို႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးသြားဖို႕ ေခၚလိုက္တာပါ။

ဒါကို တျခားသူေတြ အျမင္မွာ ဘယ္လိုျဖစ္သြားလဲ ေတြးရင္း   ဒီေန႕ေတာ္ေတာ္ စိတ္ရွုတ္ေနပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးပံုျပင္

လူတေယာက္က ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ တျခားသူတေယာက္ကို ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္ႏိုင္သလဲ ရွင္တို႕သိၾကပါ့မလား။ ျပီးေတာ့ အခ်စ္မွာ "အသြားအျပန္" တို႕ "အလ်ားအနံ" တို႕ လူတိုင္းအတြက္မရွိဘူးဆိုတဲ့ အမွန္တရားၾကီးကိုေရာ ရွင္တို႕လက္ခံရဲ့လား။

အခ်စ္နဲ႕ပတ္သက္ရင္၊ သူနဲ႕ပတ္သက္ရင္ ကိုယ့္ဆီမွာ ေပ်ာ္စရာေတြထက္ ငိုစရာေတြမ်ားခဲ့မွန္း ကိုယ္, ကိုယ္တိုင္ကလြဲျပီးဘယ္သူပိုသိအံုးမွာလဲ။ ကိုယ္ကပဲ ကံဆိုးတာလား။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပဲမ်ားလြန္းေနတာလား မေသခ်ာေပမဲ့ ေရေရရာရာသိတာတခုက သူ ကိုယ့္ကို မခ်စ္ဘူးဆိုတာပါ။ 

အခုမွ သိတာေတာ့လဲ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ ခုနကေျပာခဲ့သလိုပဲ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မ်ားခဲ့ပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ဇူလိုင္လရဲ့ ရက္တခုမွာ စာတေၾကာင္း၊ စကားတလုံးမွေတာင္ ႏွုတ္မဆက္ပဲ သူ႕ကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့၊ သူ႕ကိုေအာင္ျမင္ေစခ်င္တဲ့၊ သူ႕ကိုအျမဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တဲ့၊ သူလိုအပ္တဲ့အခါတိုင္း ေဘးမွာအျမဲရွိေပးတဲ့၊ သူ႕ရီးစားေတြနဲ႕ ျပတ္သြားလို႕ စိတ္ေလေနတိုင္း,၊မ်က္ရည္ၾကတိုင္း ေဘးကႏွစ္သိမ့္ေပးတတ္တဲ့ ခ်စ္သူတေယာက္ကို သူ ႏွုတ္မဆက္ပဲထြက္သြားရက္ခဲ့တယ္။

~ေတာ္ပါျပီ စိတ္ကုန္တယ္ ေမ့လိုက္ျပီ

အခ်ိန္ကုန္တယ္ စိတ္ပ်က္ေနျပီ

မင္းေၾကာင့္ငါ အလုပ္ပ်က္ ညတို႕နက္ျပီ

အိမ္မွာဆို ရိပ္မိကုန္ျပီ~

ေသခ်ာတယ္ ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ျပန္မဆုံေတာ့ပါဘူး။ သိျပီးသား ဇတ္သိမ္းတခုအတြက္ေတာ့ ဝမ္းမနည္းသင့္ဘူးေလ။ သူ႕ကို အဲလိုေျပာရင္ေတာ့ "ဟုတ္တာေပါ့" ဆိုျပီး ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕နဲ႕ သူေခါင္းျငိမ့္လိမ့္အံုးမယ္။ တေျမထဲေနရင္း ေတာင္ ကိုယ္နဲ႕အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပျပီး မေတြ႕ႏိုင္ပဲနဲ႕ေတာ့ ေရေျမျခားမွာ ကိုယ့္ကိုသတိရဖို႕ဆိုတာ ေဝလာေဝးေပါ့။ ဘာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆယ္ခုႏွစ္ ၁ခုက်ာ္ သူ႕အနားရွိ ေပးခဲ့တဲ့ ကိုယ့္မွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ အခ်ိန္ေလးတခုေပးျပီး ႏွုတ္ဆက္ခြင့္ေလးေတာ့ ရွိသင့္ပါတယ္။ ထိုင္ေနၾက ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္ျပီးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဟိုးတုန္းက ညဥ့္နက္တဲ့အထိ မိုးေရေတြထဲသြားထိုင္ဘူးခဲ့တဲ့ ပန္းျခံေလးမွာ ညေနခင္း တခုေလာက္ အခ်ိန္ျဖဳံးရင္း ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ထုံးစံအတိုင္း သူ႕စာရင္းထဲမွာ ကိုယ့္ဆဒၵေတြ အက်ဳံးမဝင္ဘူး။

~ငါ့အတြက္ဆိုထဲ့မတြက္ မင္းေၾကာင့္ခက္ျပီ

ငါဒီမွာစိတ္ညစ္ေနျပီ

အေပါင္းအသင္းေတြ မင္းေၾကာင့္ 

မ်က္ႏွာပ်က္တာမ်ားျပီ

ေသခ်ာတယ္ ေမ့လိုက္ခ်င္ျပီ~

ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ ျဖစ္သင့္တာေတြကေတာ့ ျဖစ္သြားခဲ့ပါျပီ။ ကိစၥေတာ့မရွိပါဘူးေလ။ လူဆိုတာေမြးကတဲက တေယာက္ထဲပဲဟာ။ ဆယ္စုႏွစ္တခုစာ အသားၾကခဲ့တဲ့ အက်င့္ေတြကိုလတ္ရွိအေျခအေနနဲ႕ လိုက္ေရာညီေထြရွိေအာင္ ျပင္ရုံပါပဲ။ ဥပမာ - ကိတ္မုန္႕အသစ္စမ္း လုပ္တဲ့အခါ သူ႕ကိုဖုန္းစက္စရာမလိုေတာ့ဘူး၊ သူၾကိဳက္တတ္တဲ့ဟင္းခ်က္နည္းေတြကိုလဲ ေလ့လာစရာမလိုေတာ့ဘူး၊ သူေနမေကာင္းတိုင္း လိုက္ေစာင့္ေပးရတဲ့ ေဆးခန္းမွာ ရုံးအျပန္ထမင္းမစားဘဲ အခ်ိန္အၾကာၾကီးထိုင္ဖို႕ မရွိေတာ့ဘူး၊ ကိုယ္သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ဖိနပ္အျမင့္ေတြကိုလဲ ေဂ်ာင္ထိုးထားစရာ မလိုေတာ့ဘူး၊ သူ႕မွာ အသုံးျပတ္တိုင္း ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ နည္းနည္းကို ခြဲေဝေပးစရာမလိုေတာ့ဘူး၊ ျပီးေတာ့ သူရီးစားနဲ႕ ျပတ္တိုင္း ဟန္ေဆာင္ျပဳံးတခုနဲ႕ ဘာမွမခံစားရသလို "နင္ကလဲ အားလုံးအဆင္ေျပသြား မွာပါ။ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႕" လို႕ႏွစ္သိမ့္စရာလဲမလိုေတာ့ဘူး။

~ေတာ္ပါျပီ  Go Go Go အေဝးကို

Gone Gone Gone ျပီးျပီ

It's so cool ဘဝဟာ ေပ်ာ္စရာၾကီး

ေသခ်ာတယ္ No No No ေနာက္တခါ

ေရွ႕ဆက္ဖို႕မရွိပါ

မင္းမရွိတဲ့ ဘဝဟာေပ်ာ္စရာအတိ

Honey..It's cool baby~

ဒါဟာ ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ တကယ့္ ေနာက္ဆုံးပါပဲ.

Chit Thu Wai - It's cool, Baby

(သီခ်င္းေလးကို ခံစားျပီးေရးပါသည္။)

ရထားေပၚကအေတြးမ်ား

Blog ေရးမယ္ လုပ္ျပီးခါမွ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြရွုတ္ေနတာနဲ႕ပဲ "တပတ္ကို  တပုဒ္ေတာ့ အနည္းဆုံးတင္မယ္" ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးေလးလဲ ပ်က္သြားပါတယ္။ အစတုန္းကေတာ့ အေရာင္ေတြအေၾကာင္းေရး မလို႕ပါပဲ။ ဒါေပမယ္. ခုေတာ့ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး Singapore နဲ႕ပတ္သက္တာေလး  ေရးပါရေစ။



ရထားစီးရင္းနဲ႕ ေတြးျဖစ္တာေလးေတြ၊ ျမင္မိတာေလးေတြပါ။ ဒီမွာ ရထားနဲ႕သြားတာကို MRTနဲ႕သြားတယ္လို႕ ေျပာၾကပါတယ္။ MRT ဆိုတာ Mass Rapid Transit ရဲ့အတိုေကာက္ပါ။ အေနာက္ႏိုင္ငံမွာ ဆိုရင္ေတာ့ Subway လို႕ေခၚမယ္ထင္ပါတယ္။ SG မွာရထားလိုင္း ၄လိုင္းနဲ႕ သြားခ်င္တဲ့ေနရာကို သြားလို႕ရပါတယ္။ တေနရာကေန တေနရာကိုသြား ခ်င္ရင္လဲ MRT ကေနဘယ္လိုလာဆိုျပီး လမ္းညႇြန္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ပထမဆုံးစဖြင့္တဲ့ ရထားလိုင္းက YIO CHU KANG နဲ႕ TOA PAYOH ျဖစ္ျပီး ၁၉၈၇ မွာစျပီးဖြင့္ခဲ့တာပါ။ အေရွ႕ေတာင္အာရွ မွာ ဒုတိယ အေစာဆုံးပါပဲ။

Adora တို႕လိုအခ်ိန္ကိုက္ျပီး သြားလာတတ္တဲ့သူ ေတြအတြက္ေတာ့ ယာဥ္ေၾကာပိတ္တာတို႕၊ဘာတို႕မရွိတဲ့ ရထားကိုပဲ သြားလာစရာ ရွိရင္အမ်ားဆုံးသုံးျဖစ္တယ္ေလ။ ကားရွိ တဲ့ သူေတြထဲမွာေတာင္ ကားရပ္ဖို႕ ေစ်းၾကီးတဲ့ေနရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကားရပ္ဖို႕အခက္အခဲ ရွိတဲ့ေနရာေတြဆို ဒီကလူေတြက ေစ်းသက္သာ၊ ေခါင္း႐ႈတ္စရာမလိုဘဲ အဆင္ေျပတဲ့ Public Transport ကိုပဲ သုံးၾကပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ႏွစ္ေလာက္က SGမွာ ျမန္မာဒီေလာက္မမ်ားေသးပါဘူး။ ဆိုလိုခ်င္တဲ့ သေဘာက လမ္းမွာ၊ ကားေပၚ ရထားေပၚမွာ ျမန္မာအသံ အခုတႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္ ေနရာတကာမၾကားရေသးပါဘူး။ Adora သတိမထားမိတာလဲျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ရထားထဲ, ကားထဲမွာ သတိထားမိေလာက္ေအာင္ကို ျမန္မာစကားၾကားရတာပါ။၊အဲဒီေတာ့လဲ ကိုယ့္လိုပဲ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြ ေရျခားေျမျခားမွာအမ်ားၾကီးရွိပါလား ဆိုျပီးအားတက္မိသလို၊ စိတ္ထားမွာတခါတေလေတာ့လဲ ဝမ္းနည္းသလိုပါပဲ။ ဒီၾကားထဲကမွ တခါတေလ ျပဳံးရတာေလးေတြလဲ ၾကဳံရတတ္ပါတယ္။



ျဖစ္ပံုကဒီလိုပါ။ တရက္မွာ မနက္ရုံးသြားရင္း ရထားေပၚမွာ ငိုက္ေနတုံး ....
"ကိုၾကီး ညီမေလးကို ညာေနတာေတြက ဘုရားမၾကိဳက္ နတ္မၾကိဳက္တဲ့ အလုပ္ေတြပဲ" ဆိုလို႕ လိုက္ရွာတဲ့အခါ အေရွ႕ကအမတေယာက္က သူ႕ခ်စ္သူနဲ႕ စကားေျပာေနတာပါ။ ခိုးနားေထာင္ေနတာ မဟုတ္ေပမဲ့လဲ ကိုယ့္ေရွ႕တည့္တည့္ မွာဆိုေတာ့ အကုန္ၾကားေနရပါတယ္။ ဒါနဲ႕ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို လိုက္ၾကည့္ေတာ့ ျပဳံးေနတာ၂ေယာက္ေလာက္ထပ္ျမင္ပါတယ္။ အဲဒီအမကေတာ့သူေျပာတာ "ဘယ္သူမွ နားမလည္ေလာက္ဘူး" ထင္လို႕အက်ယ္ၾကီး ခ်စ္သူနဲ႕ လမ္းတေလွ်ာက္ ရန္ျဖစ္တာ မွတ္တိုင္ေရာက္လို႕ ဆင္းသြားတဲ့အထိ ပါပဲ။ 


တေခါက္ကေတာ့ BUS ေပၚမွာပါ။ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါ မျမင္ရေပမမဲ့ အေရွ႕ဘက္ မွာ ထိုင္ေနတဲ့ကိုယ္က အသံကအေနာက္တေနရာကေန လာေနမွန္း ခန္႕မွန္းလို႕ရပါတယ္။ ဘယ္သူမွ မၾကားႏိုင္ဘူး၊ ၾကားလဲ နားမလည္ ပါဘူးလို႕ထင္ျပီး ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြ ခပ္က်ယ္က်ယ္  ေျပာမိေနၾကတာပါ။


Singapore မွာျမန္မာေတြမ်ားလာသလို တျခားႏိုင္ငံသားေတြလဲ ဒီတႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္မွာ သိသိသာသာကိုမ်ားလာပါတယ္။ ျဖစ္လာတဲ့အက်ိဳးဆက္က Public Transport  ေတြ  တခါတေလ တက္လို႕မရေလာက္ေအာင္ က်ပ္လာတာပါ။ အထူးသျဖင့္ ရုံးတက္ခ်ိန္ ရုံးဆင္းခ်ိန္ေတြ မွာဆိုပိုဆိုး ပါတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲတုံးက တခ်ိဳ႕ ပါတီ ေတြက Adora တို႕လို ႏိုင္ငံျခားသား ေတြေၾကာင့္ ရထားေတြ ကားေတြ က်ပ္ျပီး Breakdown ျဖစ္တာဆိုတာမ်ိဳး ၾကားဘူးထားေတာ့ တခါတေလ ဒီႏိုင္ငံသား သူငယ္ခ်င္းေတြ ရထားက်ပ္ေၾကာင္း ညည္းၾကတိုင္း စိတ္ထဲမွာ ငါတို႕ေၾကာင့္မ်ားလားဆိုျပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါတယ္။ ဧည့္သည္ဆိုတဲ့ အငံု႕စိတ္ကေတာ့ လူတိုင္းမွာ နဲမ်ားမဆို ရွိမယ္ထင္တာပါပဲ။ 

ရထားက်ပ္ တာ နဲ႕ ပက္သတ္တဲ့ ကာတြန္းေလးေတြၾကည့္ပါ အံုး။

ပံုထဲကအတိုင္း တခါတေလ ရထားေပၚတက္လို႕ရတာကိုက ေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းေနပါတယ္။ ရုံးေနာက္မၾက ေတာ့ဘူးေလ။

ဒီပံုကေတာ့ ရထားေပၚကသူေတြကို ဆင္းခြင့္မေပးဘဲ ရထားအရပ္မွာအတင္းလုတက္ၾကတဲ့ သဘာဝကို ေလွာင္ထားတာပါ။ ကိုယ္က အဲဒီလို မတက္လို႕ ရထားေပၚကလူလဲဆင္းအျပီး၊ အျပင္ကတိုးတက္တဲ့သူေတြလဲတက္ အျပီး ရထားေပၚရပ္စရာ မရွိျပည့္က်ပ္သြားလို႕ ရထားလြတ္သြားေပါင္းလဲ မနဲပါဘူး။ တကိုယ္ေကာင္းဆန္လိုက္ၾကတာ လို႕ Adora ေတာ့ မျမင္မိပဲ "သူ႕အရပ္ နဲ႕ သူ႕ဇတ္ပဲ"လို႕ ထင္ပါတယ္။ Bus ကားမွာေတာ့ အဲဒီ ျပသနာ မရွိပါဘူး။ အမ်ားအားျဖစ္ တန္းစီျပီး တက္ၾကရတာကိုး။

ကဲ အဲဒီလို ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ ရထားေပၚ ေရာက္ျပီ ဆိုပါစို႕။ ေနာက္ထပ္ ၾကဳံရမွာက Reserved seat ျပသနာပါ။ ရထားတြဲတိုင္းမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထိုင္ခံုတန္း ၂တန္းရွိပါတယ္။  ထိုင္ခံုတန္း ၂တန္းရဲ့ ဘယ္ဘက္ နဲ႕ ညာဘက္ ေထာင့္ဆုံး ၄ ခံုက သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြ၊ ကေလးငယ္ေတြ၊ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ အမ်ိဳးသမီး ေတြ နဲ႕၊ မသန္စြမ္းသူေတြ အတြက္ သက္မွတ္ထားတာပါ။  


တခ်ိဳ႕ လူငယ္ေတြကေတာ့ သက္မွတ္ထားတဲ့ခံုေတြမွာ ဖယ္ေပးရမဲ့အတူတူ မထိုင္ၾကပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ထိုင္ေပမဲ့ ဖယ္ေပးရမဲ့သူလာရင္ ခ်က္ခ်င္းထျပီးဖယ္ေပးပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြၾကေတာ့ ထိုင္ျပီးရင္ အိပ္ေပ်ာ္ခ်င္ေရာင္ေဆာင္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တကယ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတာေၾကာင့္ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူလာလာ ထမေပးေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆုံးအုပ္စု ကေတာ့အဆိုးဆုံးပါ။ သက္ၾကီးရြယ္အို၊ ကေလးငယ္ေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ အမ်ိဳးသမီး ေတြအတြက္ ဖယ္ေပးတဲ့ခံုကို မသိခ်င္ေရာင္ေဆာင္ျပီးအတင္းဝင္ထိုင္တာပါ။ 


Adora က ဒုတိယအုပ္စု ထဲမွာပါ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္ စီးျဖစ္တဲ့ေန႕ေတြမွာပါ။ ထိုင္ခံုမွာလူလဲလြတ္ေန၊ ဖယ္ေပးရမဲ့သူဘယ္သူမွ မရွိရင္ Reserve seat မွာထိုင္ျဖစ္ ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ရထားေပၚမွာထိုင္ရတာ လူသက္သာေပမဲ့ စိတ္ပင္ပန္းပါတယ္။ မ်က္စိကတခ်ိန္လုံးလိုလို ဘယ္သူမ်ားထိုင္ခံုလိုမလဲ လို႕ လိုက္ၾကည့္ေနရတာ မို႕လို႕ပါ။အထူးသျဖင့္ သက္မွတ္ထားတဲ့ခံုေတြမွာ ထိုင္မိရင္ေပါ့။ အလုပ္ပိတ္ရက္ ရုံးအားရက္ ဖိနပ္အျမင့္စီးစရာမလိုတဲ့ ရက္ေတြမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ သက္သက္သာသာရွိတဲ့ စီးေနၾကဖိနပ္မ်ိဳး စီးတဲ့ေန႕မ်ိဳးမွာေတာ့ ထိုင္ခံုရလဲ မထိုင္ျဖစ္ပါဘူး။ ရထားျပတင္းေပါက္ကေန ၾကည့္ေနျမင္ေနၾက ျမင္ကြင္းေတြ ၾကည့္ျပီးလိုက္သြား တာပါပဲ။

အေပၚက ကာတြန္းေလးကို သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က FB မွာ ရွယ္ထားတာပါ။ ဟိုအရင္တုံးက SG ကရထားေတြမွာ reserved seat မရွိပါဘူး။ ထိုင္ေနတဲ့ သူေတြထဲက တေယာက္က ထေပးလိုက္တာပါပဲ။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ reserved seat စနစ္ ေျပာင္းလိုက္လဲ ဆိုတာေသခ်ာ မသိေပမဲ့ ဒီ စနစ္ ေၾကာင့္ ကာတြန္းထဲမွာျပထား သလို " ငါထိုင္ေနတာ reserved seat မွ မဟုတ္ပဲ၊ သက္မွတ္ထားတဲ့ခံုမွာထိုင္ထားတဲ့ သူဖယ္ေပး လိမ့္မေပါ့" ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး လူေတြရဲ့စိတ္ထဲမွာ ပိုမ်ားလာတယ္ လို႕ Adora ေတာ့ျမင္ပါတယ္။ SG ကမီဒီယာ နဲ႕ STOMP လို website မ်ိဳးေတြမွာလဲ reserved seat မွာထိုင္ျပီး အိပ္ေနမိတဲ့ သူကို အျပစ္ျမင္ၾကျပီး  ထိုင္ခုံလိုအပ္ ေနတဲ့သူကို ထမေပးတဲ့ ေဘးကထိုင္ေနသူမ်ား ကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ ဘာမွမေျပာၾကပါဘူး။ လူသားခ်င္းစာနာမႈ ရွိဖို႕ သတိေပးတဲ့ စနစ္ေပမဲ့  လူေတြကဒီစနစ္ေၾကာင့္ပိုျပီး တကိုယ္ေကာင္းပိုဆန္လာၾကသလားလို႕ေတြးမိလို႕ ပါ။ ဘယ္အရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တမင္ သက္သက္ အတင္းလုပ္ယူရတာမ်ိဳး ဆိုရင္ဘာမွမေကာင္းဘူးေနာ္။

ဘာရယ္မဟုတ္ ရထားေပၚမွာရုံးသြားရင္း ေတြးမိတာေလးေတြခ်ေရးလိုက္ပါတယ္။

ေက်းဇူး စကား

တေန႕တေန႕  My Blog - Stats ကေန ဘယ္သူေတြလာၾကည့္မလဲ။ ဘာမ်ား ေရးသြားမလဲနဲ႕ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ေနတာ ၾကာပါျပီ။
ဒီေန႕ View ၆၀ေက်ာ္တဲ့ အတြက္ဝမ္းသာအားရနဲ႕ ဒီpost ကိုေရးပါတယ္။
ဘာမွမျပည့္စုံေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခဏျဖစ္ျဖစ္ လာၾကည့္တဲ့ သူေတြကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္ရွင္။